Chapter-12

 
श्रीमद्भगवद्गीता
Śrīmadbhagavadgītā
द्वादशोऽध्यायः
dvādashōdhyāyaḥ
भक्तियोगः
bhaktiyogaḥ
 
12-01
अर्जुन  उवाच
एवं सततयुक्ता ये   भक्तास्त्वां पर्युपासते ।
येचाप्यक्षरमव्यक्तं   तेषां के योगवित्तमाः ॥ १२-१
arjuna uvāca
ēvaṁ satatayuktā yē    bhaktāstvāṁ paryupāsatē
yē cāpyakṣaramavyaktaṁ    tēṣāṁ kē yōgavittamāḥ
 
12-02
श्रीभगवानुवाच
मय्यावेश्य मनो ये मां   नित्ययुक्ता उपासते ।
श्रद्धया परयोपेताः   ते मे युक्ततमा मताः ॥ १२-२
śrībhagavānuvāca
mayyāvēśya manō yē māṁ    nityayuktā upāsatē
śraddhayā parayōpētāḥ   tē mē yuktatamā matāḥ
 
12-03
ये त्वक्षरमनिर्देश्यम्   अव्यक्तं पर्युपासते ।
सर्वत्रगमचिन्त्यं च   कूटस्थमचलं ध्रुवम् ॥ १२-३
yē tvakṣaramanirdēśyam   avyaktaṁ paryupāsatē
sarvatragamacintyaṁ ca    kūṭasthamacalaṁ dhruvam
 
12-04
संनियम्येन्द्रियग्रामं   सर्वत्र समबुद्धयः ।
ते प्राप्नुवन्ति मामेव   सर्वभूतहिते रताः ॥ १२-४
saṁniyamyēndriyagrāmaṁ    sarvatra samabuddhayaḥ
tē prāpnuvanti māmēva    sarvabhūtahitē ratāḥ
 
12-05
क्लेशोऽधिकतरस्तेषाम्   अव्यक्तासक्तचेतसाम् ।
अव्यक्ता हि गतिर्दुःखं   देहवद्भिरवाप्यते ॥ १२-५
klēśō'dhikatarastēṣām   avyaktāsaktacētasām
avyaktā hi gatirduḥkhaṁ    dēhavadbhiravāpyatē
 
12-06
ये तु सर्वाणि कर्माणि   मयि संन्यस्य मत्पराः ।
अनन्येनैव योगेन   मां ध्यायन्त उपासते ॥ १२-६
yē tu sarvāṇi karmāṇi    mayi saṁnyasya matparāḥ
ananyēnaiva yōgēna    māṁ dhyāyanta upāsatē
 
12-07
तेषामहं समुद्धर्ता   मृत्युसंसारसागरात् ।
भवामि नचिरात्पार्थ   मय्यावेशितचेतसाम् ॥ १२-७
tēṣāmahaṁ samuddhartā    mr̥tyusaṁsārasāgarāt
bhavāmi na cirātpārtha    mayyāvēśitacētasām
 
12-08
मय्येव मन आधत्स्व   मयि बुद्धिं निवेशय ।
निवसिष्यसि मय्येव   अत ऊर्ध्वं न संशयः ॥ १२-८
mayyēva mana ādhatsva    mayi buddhiṁ nivēśaya
nivasiṣyasi mayyēva    ata ūrdhvaṁ na saṁśayaḥ
 
12-09
अथ चित्तं समाधातुं   न शक्नोषि मयि स्थिरम् ।
अभ्यासयोगेन ततः   मामिच्छाप्तुं धनञ्जय ॥ १२-९
atha cittaṁ samādhātuṁ   na śaknōṣi mayi sthiram
abhyāsayōgēna tataḥ   māmicchāptuṁ dhanañjaya
 
12-10
अभ्यासेऽप्यसमर्थोऽसि   मत्कर्मपरमो भव ।
मदर्थमपि कर्माणि   कुर्वन् सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १२-१०
abhyāsē'pyasamarthō'si   matkarmaparamō bhava
madarthamapi karmāṇi   kurvansiddhimavāpsyasi
 
12-11
अथैतदप्यशक्तोऽसि   कर्तुं मद्योगमाश्रितः ।
सर्वकर्मफलत्यागं   ततः कुरु यतात्मवान् ॥ १२-११
athaitadapyaśaktō'si    kartuṁ madyōgamāśritaḥ
sarvakarmaphalatyāgaṁ    tataḥ kuru yatātmavān
 
12-12
श्रेयो हि ज्ञानमभ्यासात्   ज्ञानाद्ध्यानं विशिष्यते ।
ध्यानात्कर्मफलत्यागः   त्यागाच्छान्तिरनन्तरम् ॥ १२-१२
śrēyō hi jñānamabhyāsāt   jñānāddhyānaṁ viśiṣyatē
dhyānātkarmaphalatyāgaḥ   tyāgācchāntiranantaram
 
12-13
अद्वेष्टा सर्वभूतानां   मैत्रः करुण एव च ।
निर्ममो निरहङ्कारः   समदुःखसुखः क्षमी ॥ १२-१३
advēṣṭā sarvabhūtānāṁ    maitraḥ karuṇa ēva ca
nirmamō nirahaṅkāraḥ    samaduḥkhasukhaḥ kṣamī
 
12-14
सन्तुष्टः सततं योगी   यतात्मा दृढनिश्चयः ।
मय्यर्पितमनोबुद्धिः   यो मद्भक्तः स मे प्रियः ॥ १२-१४
santuṣṭaḥ satataṁ yōgī    yatātmā dr̥ḍhaniścayaḥ
mayyarpitamanōbuddhiḥ   yō madbhaktaḥ sa mē priyaḥ
 
12-15
यस्मान्नोद्विजते लोकः   लोकान्नोद्विजते च यः ।
हर्षामर्षभयोद्वेगैः   मुक्तो यः स च मे प्रियः ॥ १२-१५
yasmānnōdvijatē lōkaḥ   lōkānnōdvijatē ca yaḥ
harṣāmarṣabhayōdvēgaiḥ   muktō yaḥ sa ca mē priyaḥ

 12-16

अनपेक्षः शुचिर्दक्षः   उदासीनो गतव्यथः ।
सर्वारम्भपरित्यागी   यो मद्भक्तः स मे प्रियः ॥ १२-१६
anapēkṣaḥ śucirdakṣaḥ   udāsīnō gatavyathaḥ
sarvārambhaparityāgī   yō madbhaktaḥ sa mē priyaḥ
 
12-17
यो न हृष्यति न द्वेष्टि   न शोचति न काङ्क्षति ।
शुभाशुभपरित्यागी   भक्तिमान्यः स मे प्रियः ॥ १२-१७
yō na hr̥ṣyati na dvēṣṭi   na śōcati na kāṅkṣati
śubhāśubhaparityāgī   bhaktimānyaḥ sa mē priyaḥ
 
12-18
समः शत्रौ च मित्रे च   तथा मानापमानयोः ।
शीतोष्णसुखदुःखेषु   समः सङ्गविवर्जितः ॥ १२-१८
samaḥ śatrau ca mitrē ca   tathā mānāpamānayōḥ
śītōṣṇasukhaduḥkhēṣu   samaḥ saṅgavivarjitaḥ
 
12-19
तुल्यनिन्दास्तुतिर्मौनी   सन्तुष्टो येनकेनचित् ।
अनिकेतः स्थिरमतिः   भक्तिमान्मे प्रियो नरः ॥ १२-१९
tulyanindāstutirmaunī    santuṣṭō yēna kēnacit
anikētaḥ sthiramatiḥ   bhaktimānmē priyō naraḥ
 
12-20
ये तु धर्म्यामृतमिदं   यथोक्तं पर्युपासते ।
श्रद्दधाना मत्परमाः   भक्तास्तेऽतीव मे प्रियाः ॥ १२-२०
yē tu dharmyāmr̥tamidaṁ   yathōktaṁ paryupāsatē
śraddadhānā matparamāḥ   bhaktāstē'tīva mē priyāḥ
 
 
ॐ तत्सदिति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे
श्रीकृष्णार्जुनसंवादे भक्तियोगो नाम दशोऽध्यायः  ॥ १ ॥
ōṁ tatsaditi śrīmadbhagavadgītāsūpaniṣatsu brahmavidyāyāṁ yōgaśāstrē
śrīkṛṣṇārjunasaṁvādē bhaktiyōgō nāma dvādashōdhyāyaḥ
Om, that is real, thus in the Bhagavad geeta,
the Upanishads, the science of the Eternal,
the scripture of Yoga, the dialogue between Shri Krshna and Arjuna,
the twelfth chapter entitled ‘The yoga of Devotion’ ends here.